‎ผมอาจล้มเหลว ผมอาจติดคุก ผมอาจตาย
‎แต่ผมทำงานหนักเพื่อให้ได้มาอยู่จุดนี้
‎คุณได้ยินเรื่องแย่ๆ ของเดนนิส ร็อดแมนมาเยอะ
‎ผู้คนไม่ได้รู้จักเดนนิส ร็อดแมนจริงๆ
‎พวกเขาเห็นแค่สิ่งที่เห็นในสนาม ‎และสิ่งที่อ่านในหนังสือพิมพ์
‎แล้วก็บอก "พระเจ้า เขาเป็นคนไม่ดี"
‎เจ็บไหมที่ชาวบ้านมองว่าคุณเป็นคนบ้าโฉ่งฉ่าง
‎ไม่ ผมคิดว่าผมสร้างปีศาจตนนี้ขึ้นมา
‎แต่ในฐานะเพื่อนร่วมทีม ไม่มีใครว่าผมได้
‎คุณมีไมเคิล จอร์แดนที่ยิ่งใหญ่
‎มีสกอตตี พิปเพน มีฟิล แจ็กสัน
‎แต่ถ้าคุณดึงผมออกจากทีมนี้ ‎พวกเขาจะยังได้เป็นแชมป์ไหม
‎ผมว่าไม่นะ
‎ผมรักไมเคิล จอร์แดนมาก ‎ผมรักสกอตตี พิปเพน รักคนเหล่านี้
‎แต่พวกเขาไม่ได้ทำอย่างที่ผมทำ
‎ผมเป็นคนเดียวที่ทำงานสกปรก ‎กล้าชนกับผู้เล่นคนอื่น
‎ผมอยากออกไปเล่นแล้วจมูกหัก มีบาดแผล
‎อะไรก็ได้ที่ทำให้เจ็บ ทำให้ปวด
‎ผมอยากรู้สึกอย่างนั้น
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ลีลาสุดยอด
‎จบเกมแล้ว ชิคาโกสเตเดียมเฮกันสนั่น
‎ก่อนอื่นเลย ที่นี่ไม่มีการแทงข้างหลังกัน
‎ได้เวลาที่ผมต้องไปต่อ
‎นี่จะเป็นปีสุดท้ายของฟิลในฐานะโค้ชบูลส์
‎ความคาดหวังสูงเกินไปไหม
‎- เราจะเอายังไงต่อ ‎- คำถามเดียว มันจะอีกนานแค่ไหน
‎ตอนที่สาม
‎(อินเดียนาโพลิส ‎27 พฤศจิกายน 1997)
‎พวกเขาอาจจะยังได้ชื่อว่าแชมป์โลก แต่ฤดูกาลนี้
‎ชิคาโกบูลส์ดูเหมือนละครสัตว์คร่ำครึจากยุค 80
‎ชื่อ "ไมเคิลกับจอร์แดแนร์สของเขา"
‎แชมป์ป้องกันตำแหน่งต้องการคนช่วย ‎พวกเขาฟอร์มตก ดูธรรมดา
‎ส่วนผู้เล่นอื่นนอกจากเอ็มเจ
‎ร็อดแมนมีปัญหาออกตัวช้า
‎ไมเคิล คุณเบื่อพูดเรื่องพิปเพนอะไรแบบนั้นรึยัง
‎ประมาณนั้น
‎จนกว่าจะมีอะไร ‎จนกว่าเขาจะบอกว่าเขาจะทำอะไร
‎เรายังต้องทำต่อไป ทำหน้าที่ของเรา
‎(ชิคาโกบูลส์แข่งกับอินเดียนาเพเซอร์ส ‎28 พฤศจิกายน 1997)
‎ลุยกันเลย พวก
‎พบกันครั้งแรกมีผู้เล่นไมเคิลกับโค้ชแลร์รี ‎บูลส์กับเพเซอร์ส
‎เดนนิส ร็อดแมนถูกเดล เดวิสบล็อกได้ ‎เรจจี มิลเลอร์
‎ดูการครอสโอเวอร์หลบจอร์แดนไปที่ห่วง
‎ฟิล จอห์นสัน เราเห็นสีหน้านี้มาแล้วในปีนี้
‎เพเซอร์สเดินหน้าเอาชนะ ‎ทำให้บูลส์ชนะแปดครั้งแพ้เจ็ดครั้ง
‎ฤดูที่แล้ว ชิคาโกแพ้ครั้งที่เจ็ดตอนเกมที่ 56
‎เราพลาดลูกง่ายๆ หลายลูก เราชู้ตได้ไม่ดีนัก
‎แต่คืนนี้เราแพ้เพราะลูกรีบาวด์
‎ลูกรีบาวด์ของเราแย่มากๆ
‎เราทำรีบาวด์ไม่ได้ ไม่มีโอกาสเลย
‎เดนนิสเล่นแบบเนือยๆ ตามหลังทุกคน
‎ไม่กระตือรือร้นกับเกมตรงหน้า
‎(เดวิด อัลดริดจ์ ‎นักข่าวอีเอสพีเอ็น - 1996-2004)
‎เดนนิส ร็อดแมนเป็นผู้พิทักษ์บอล ‎ที่ดีที่สุดที่ผมเห็นมาในรอบ 30 ปี
‎ปัญหาคือเขาไม่ได้ตั้งใจเล่นทุกครั้ง
‎มันเป็นหนึ่งในช่วงที่ผมโคตรเบื่อ
‎ผมต้องหาทางเติมไฟให้กับตัวเอง
‎ชกใต้เข็มขัด ถูกไหม ฟาวล์แบบตั้งใจ
‎ผมไม่เห็นแบบนั้น
‎มีหลายอย่างที่ผมไม่เห็น
‎แต่หลายครั้งผมเห็นคุณทำผิด
‎เดนนิสไม่ยอมรับบทบาทที่...
‎"สกอตตีจะไม่อยู่แล้วและนายต้องพึ่งได้กว่านี้
‎ฉันจำเป็นต้องพึ่งนาย"
‎ตอนนั้นเรากำลังแข่ง และเขาถูก ‎ไล่ออกจากสนามเพราะอะไรสักอย่าง
‎ผมยัวะมากเพราะเขาถูกไล่ออกจากเกม
‎เหลือผมอยู่คนเดียวเพราะสกอตตีไม่ได้ลงเล่น
‎เดนนิสรู้ตัวว่าทำพลาด เขารู้ว่าเขาทำเสียเรื่อง
‎ผมได้ยินคนเคาะประตูห้องโรงแรมผม
‎คือเดนนิสไม่เคยเข้ามาในห้องผม
‎เขามาและพูดว่า "เพื่อน นายมีซิการ์ไหม"
‎ผมไปที่ห้องของไมเคิล จอร์แดน ไปขอซิการ์
‎แต่ผมรู้ว่าความจริงแล้ว...
‎นั่นอาจจะเป็นวิธีของเขา...
‎ของผมที่จะบอกเขาว่า "ฉันผิดเอง"
‎เขาไม่ได้ขอโทษ เขาไม่ได้พูดอะไรเลย
‎แต่การที่เขามาที่ห้องของผม
‎มันคือวิธีที่เขาพูดว่า "นี่เพื่อน ฉันพลาดเอง"
‎และตั้งแต่นั้นมา เดนนิสตรงไปตรงมา ไม่ตุกติก
‎เราเริ่มที่จะชนะ
‎ฉันอยากถามพวกนายข้อเดียว
‎- นี่เวลาอะไร ‎- เวลาแข่ง
‎(นิวยอร์กนิกส์แข่งกับชิคาโกบูลส์ ‎9 ธันวาคม 1997)
‎สกอตตีไปแล้ว แต่ผมคิดว่าไมค์มั่นใจในตัวผม
‎รู้ว่าผมจะอยู่สู้เป็นเพื่อนเขา
‎ผมจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง ไม่ทำให้ทีมผิดหวัง ‎ไม่ทำให้เมืองผิดหวัง ไม่
‎ร็อดแมนเคลียร์ดีเฟนซีฟบอร์ดให้บูลส์
‎(นิวยอร์กนิกส์ 82 - ชิคาโกบูลส์ 100 ‎สถิติฤดูกาล: 12-7)
‎เน็ทส์พยายามแล้วแต่ยังไม่พอ
(‎แชมป์ป้องกันตำแหน่ง ชิคาโกบูลส์ ‎เอาชนะนิวเจอร์ซีย์เน็ทส์ 100 ต่อ 92)
‎(ชิคาโกบูลส์ 100 - นิวเจอร์ซีย์เน็ทส์ 92 ‎สถิติฤดูกาล: 16-9)
‎เดนนิสคือตัวเชื่อมทุกคนไว้ในวันที่สกอตตีไม่อยู่
‎เขาต้องตั้งใจให้มากๆ ‎เพื่อให้เราแข็งแกร่งเหมือนที่เคย
‎เราปรับตัวและเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ‎และเราก็ก้าวหน้าไปไว
‎ร็อดแมนสู้เพื่อรีบาวด์ เซฟไว้ได้
‎และเคอร์แย่งลูกลางอากาศ แล้วยิงลง
‎บาสเกตบอลมันต้องอย่างนี้
‎นั่นเป็นการเล่นที่เดนนิส ร็อดแมน ‎ทำเพื่อให้ทีมของเขายิ่งใหญ่
‎(ไมอามีฮีท 80 - ชิคาโกบูลส์ 90 ‎สถิติฤดูกาล: 18-9)
‎เจ๋งมาก
‎(ธันวาคม 1997)
‎(ปี 1970)
‎ในฐานะเด็กผิวดำที่อยู่แฟลตเคหะ
‎ชีวิตมันบ้ามาก แบบว่า...
‎แม่ของผมขับรถโรงเรียน
‎แม่เบื่อระอาที่ผมไม่ทำงานทำการ ไม่ทำอะไรเลย
‎และผมคิด... ผมเท่าไหร่นะ 18 เหรอ
‎แม่เหลือทนกับผม ไล่ผมออกจากบ้าน ‎ผมเลยไปอยู่ข้างถนนสองปี
‎ผมพยายามย้ายไปเรื่อยๆ ดูว่าอยู่ที่ไหนได้
‎หลังบ้านคนอื่น หลังบ้านเพื่อน แนวๆ นั้น
‎ผมอาจเป็นพ่อค้ายา อาจตาย ‎ผมอาจเป็นอะไรก็ได้ตอนนั้น
‎ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมไม่เล่นยา แต่ผมไม่เคยเล่น
‎ผมได้แต่นั่งมองคนอื่นเสพ ‎ดูพวกเขาขายประมาณนั้น
‎ทุกวันผมเดินออกประตูไปเข้ายิม
‎กลับมา ทำแบบนี้อยู่ทุกวัน
‎ผมโชคดีที่เริ่มหัดเล่นบาสและเริ่มเล่น
‎(มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นโอคลาโฮมา ปี 1985)
‎และผมแค่โชคดีที่
‎มีคนจากมหาวิทยาลัยมาถาม ‎ "เดนนิส อยากจะเล่นให้เราไหม"
‎ผมตอบว่า "เอาเลย เยี่ยม"
‎ผมเล่นอย่างบ้าระห่ำทุกครั้ง ผมไม่รู้ ‎ผมรู้แค่ต้องเล่นให้เต็มที่
‎ตอนอยู่มหาวิทยาลัย สถิติผม 27 แต้ม ‎14-15 รีบาวด์ต่อเกม
‎ผมพยายามเรียนหนังสือ ให้ได้ปริญญา
‎และอะไรก็ตาม... ตอนผมเรียนจบ ‎ผมก็อยากมีอนาคตที่ดี
‎เราได้เลือกอีกสองคนในรอบสอง ‎ผมจะบอกอย่างไว
‎(การคัดตัวเอ็นบีเอ ปี 1986)
‎เกร็ก ไดรลิงไปอยู่อินเดียนา ‎เป็นเซ็นเตอร์ ส่วนเดนนิส ร็อดแมน
‎เด็กหนุ่มจากเซาต์อีสต์โอคลาโฮมาสเตท
‎ไปอยู่ดีทรอยต์ เป็นคนที่ 27 ‎ของการคัดตัวปี 1986
‎ตอนเขามาดีทรอยต์ทีแรก เขาเป็นคนน่ารัก ซื่อๆ
‎(ไอเซอาห์ โทมัส ‎การ์ดทีมพิสตันส์ - 1981-94)
‎ไม่ประสีประสาต่อโลก
‎สมัยนั้นเขาเป็นคนง่ายๆ
‎เขาจะบอก "เพื่อน นายไม่รู้จักชีวิต
‎จนกว่านายจะออกไป อยู่ห่างจากทุกคน
‎ก่อไฟ ทำอาหารนอกบ้าน และมองดูดาว
‎ผมว่าปีที่สองหรือสามในลีก
‎ผมถึงคิดได้ว่าผมเก่งเรื่องไหน ‎รีบาวด์กับเล่นฝ่ายรับ
‎บาร์คลีย์พุ่งเข้าไป...
‎คือผมเริ่มฝึกทำให้มันสมบูรณ์แบบ
‎ร็อดแมนบล็อกได้ แม่เจ้า เป็นไงล่ะ
‎ผมชอบชวนเพื่อนไปตอนดึก
‎แบบตีสามตีสี่ ไปยิมกัน ผมบอก "ไปชู้ตบาส"
‎ผมบอก "ชู้ตรงนี้ ชู้ตตรงนั้น..."
‎ผมจะนั่งอยู่ตรงนั้น คอยโต้ตอบ
‎ตบลูกนั้น
‎ผมจะเน้นฝึกเรื่ององศาและวิถีของลูกบอล
‎คุณมีแลร์รี เบิร์ด ก็ต้องสปิน ‎คุณมีแมจิก ก็อาจจะสปิน
‎เวลาไมเคิลชู้ตตรงนี้ ผมก็จะไปอยู่ตรงนั้น
‎ถ้ามันโดนขอบห่วง มัน...
‎คลิกแล้วกลับไปด้านนี้ มันจะไปนี่และนี่
‎คลิกแล้วไปทางนั้น ทางนั้น
‎คลิกตรงนี้และไปทางนี้
‎คือผมเริ่มเรียนรู้ที่จะไปอยู่ในตำแหน่งที่ได้บอล
‎รีบาวด์ ร็อดแมนยังครองบอล และ...
‎ผมเหมือนกับผื่นบนตัวผู้เล่น
‎ผื่นที่คุณไม่มีทางกำจัดออกได้
‎เดนนิส ร็อดแมนเป็นคนที่พังคู่ต่อสู้ ‎เขาแค่ทำทุกอย่างให้พัง
‎เขาเป็นตัวป่วน เล่นงานคนที่เขาต้องการ
‎มันเป็นสิ่งท้าทายเสมอ
‎เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่เปลี่ยนเกม ‎เพียงแค่เขาลงไปในสนาม
‎บอกเลย เขาคือผู้เล่นในฝันของโค้ช ‎มีผู้เล่นแบบเขาไม่เยอะ
‎เป็นผู้เล่นที่ผมภูมิใจมากที่สุด ‎และภูมิใจที่ได้ร่วมงาน
‎เขามีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับชัค เดลี
‎ชัคเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขา
‎เอาเป็นว่านายหยุดอยู่ด้านข้าง
‎นายอยู่ในนี้ คอยป้องกัน ล็อกเขาไว้
‎ผมจำได้ครั้งหนึ่งผมร่วมงานกับเดนนิส
‎แล้วชัคก็เรียกผมไป บอกว่า "ปล่อยเขา"
‎อย่าเอาอานไปใส่ให้ม้าป่า
‎สมัยมหาวิทยาลัยคุณเป็นตัวปัญหาในสนามไหม
‎- คุณขึ้นชื่อลือชาหรือเปล่า ‎- เปล่า ผมเป็นตอนอยู่ดีทรอยต์
‎ไม่เถียงเลยว่าดีทรอยต์
‎เป็นหนึ่งในทีมที่แข็งที่สุดในเอ็นบีเอ
‎และมันเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์พวกเขา
‎ที่ทำให้คู่ต่อสู้รวนไปหมด
‎ดีทรอยต์พิสตันส์เป็นสุดยอด...
‎(ดีทรอยต์พิสตันส์ 1987-88)
‎บาสเกตบอลพับสนามเล่นที่แกร่งทรหดอดทน
‎(ร็อด ธอร์น ‎รองประธานกิจการบาสเก็ตบอล 1986-2000)
‎พวกเขามีคนตัวโตบึกบึน ‎แลมเบียร์ มาฮอร์น ร็อดแมน แซลลีย์
‎มีผู้เล่นฝ่ายรับที่เก่งที่สุด โจ ดูมาร์ส ‎มีไอเซอาห์ โทมัส
‎พวกเขาอันตรายต่อความปลอดภัย ‎ของผู้เล่นระดับท็อปในลีกไหม
‎ผมว่าพวกเขาไม่สน
‎วิลกินส์ถูกชนกระเด็นและจะเอาเรื่องมาฮอร์น
‎ริเวอร์ส... ถูกผลักอย่างแรง ‎เขาลงไปกองที่พื้น
‎ตอนนั้น ในเอ็นบีเอ คุณอยากทำอะไรก็ทำได้
‎เทียบกับทุกวันนี้ สามสิบปีก่อน แรง
‎สมัยนั้น คุณอยู่ตรงนั้นและยำคนอื่นได้
‎และยังรอดตัว ไม่ถูกลงโทษหรืออะไร
‎เดนนิส ร็อดแมนกับโลเฮาส์อยู่ใต้แป้น ซัดกัน
‎พวกเราเหมือนทีมฮ็อกกี้ ทุกคนอยากเห็นเราตีกัน
‎ริค มาฮอร์นสอนผมให้ใช้ศอก บอกว่า
‎"ถ้าจะชนใคร ก็ตั้งใจไปเลย
‎อย่าไม่ตั้งใจฟาวล์ มันไม่ฉลาด ‎ถ้าจะชนเขาก็ชนเลย"
‎พวกเขาได้รับฉายา "เดอะ แบ้ด บอยส์"
‎พวกเขาเล่นสไตล์โหดดุดันและหลายคนไม่ชอบ
‎เพราะมันฉีกไปจากความงดงามของบาสเกตบอล
‎เบิร์ดกับแลมเบียร์ตะลุมบอน
‎เราไม่ใช่ "คนโปรดของลีก" เราไม่ใช่...
‎เราไม่ใช่ทีมน่ารักที่ได้รับเชิญ ‎ไปปาร์ตี้ของเลเกอร์สกับเซลติกส์
‎เมื่อเราปรากฏตัว มันเกือบเหมือน ‎เราไปบุกปาร์ตี้ของพวกเขา
‎บาสเกตบอลสมัยนั้นเล่นกันแบบนั้นแหละ
‎คนที่อยู่อีกฝั่งอาจจะไม่เก่งเท่า
‎แต่เมื่อคุณมาดีทรอยต์ คุณโดนอัดเละแน่
‎ตีกันแล้ว แลมเบียร์กับโดเฮอร์ตี้ซัดกันแล้ว
‎เราก็แค่ "โอเค พวกเราเป็นแบ้ดบอย"
‎เราก็เริ่มจัดให้ตามนั้น รู้ตัวอีกทีเราก็เริ่มชนะ
‎(ดีทรอยต์พิสตันส์ ‎แชมป์อีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1988)
‎พิสตันส์โค่นเซลติกส์ ‎เป็นราชาแห่งอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์
‎และพวกเขาตระเวนแข่งตอนที่บูลส์ก็เริ่มมาแรง
‎ปี 86-87 ตอนเจอร์รี เคราส์จ้างหัวหน้าโค้ช
‎ผมว่าเราทุกคนรู้สึกต้องการอะไรที่ต่างไป
‎(อัลเบคทีมบูลส์ออกไป คอลลินส์เข้ามา)
‎นี่สะท้อนจุดแข็งของเจอร์รี
‎เขาชอบหนุ่มน้อยดั๊ก คอลลินส์
‎คนที่เขารู้สึกว่าจะนำพลัง ‎กับความกระตือรือร้นที่ทีมต้องการ
‎(จอห์น แพ็กซ์สัน ‎การ์ดทีมบูลส์ 1985-94)
‎นี่เป็นเกมที่เราจะต้องใช้พลังสูงมาก
‎ระดับพลังของเราสูง เราชนะคืนนี้ พรุ่งนี้เราพัก
‎คุณจะได้ใช้เวลาทั้งคืนในแอลเอ ‎ทำสิ่งที่อยากทำ ผมไม่สน
‎ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้เราฝึกซ้อม...
‎ดั๊กกี้ต่างจากโค้ชคนก่อน
‎เขาเชื่อในทุกอย่างที่ผมเชื่อ เขาต้องการชนะ
‎เขาเป็นคนง่ายๆ ทำงานด้วยแล้วสบายใจ
‎ขอต้อนรับแฟนกีฬา นี่คือกีฬาชิคาโก... กาสิโน
‎เขาโกง
‎- เพื่อน ‎- เอาไป
‎- ได้ ‎- พนันๆๆ
‎- เรารู้ทำไมเขาถึงชนะ เขามีคิง ‎- คิง ใช่เลย
‎พลังของดั๊กนอกสนามนั้นเหลือเชื่อ
‎เขาจะเดินอยู่ข้างสนามและชุ่มไปด้วยเหงื่อ
‎เขาแบบว่า... เขาดูเหมือนเขาแข่งด้วย
‎สำคัญสุดเลยต้องให้แน่ใจว่าได้พักผ่อน
‎ดีทรอยต์ เราชนะหนึ่งแพ้สี่ กับไอ้พวกเปรตนั่น
‎ถ่ายทอดไปทั่วประเทศ ผมอยากเอาชนะพวกนั้น ‎ในวันอาทิตย์ ไปกันเลย
‎เย่
‎ปีก่อนที่ผมจะมา
‎บูลส์ถูกบอสตันเขี่ยตกรอบในรอบตัดเชือก
‎จบการแข่งขัน บอสตันชนะติดกันรวด
‎(รอบแรกอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1986 ‎บอสตันเซลติกส์ชนะชิคาโกบูลส์ 3-0)
‎ผลคะแนน 122-104 เซลติกส์ชนะ
‎ตอนนั้นผู้เล่นมีไม่เยอะ
‎ผมเคยเห็นไมเคิลเล่น ‎แต่ผมไม่เคยได้คลุกคลีกับเขา
‎หมายเลข 34 ชาร์ลส์ โอคลีย์
‎ผู้เล่นที่เก่งรองลงมาตอนนั้นคือชาร์ลส์ โอคลีย์
‎เขาเป็นรีบาวเดอร์ที่ดุดัน ไม่ยอมใคร
‎จอห์น แพ็กซ์สันอยู่ในทีมนั้น เดฟ คอร์ซีน
‎และหัวหน้าโค้ชของพวกเขา ดั๊ก คอลลินส์
‎เกมแรกที่ผมเป็นโค้ช ‎เราไปที่เมดิสันสแควร์การ์เดน
‎ทีมนิกส์มีแพทริก อิววิง, บิล คาร์ทไรท์ ตัวเก่งๆ
‎ฮิวบี บราวน์ โค้ชฮอลออฟเฟม
‎เหลือเวลาอีกสองนาที เกมยังเสมอกัน
‎ผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ
‎เคี้ยวหมากฝรั่งจนเป็นแป้งติดรอบปาก
‎และผมเห็นมือหนึ่งยื่นมา พร้อมแก้วน้ำ
‎เป็นไมเคิล จอร์แดน เขามองผมและพูดว่า
‎"โค้ช ดื่มน้ำก่อน จะได้ล้างปาก
‎ผมไม่ให้คุณแพ้ตั้งแต่เกมแรกหรอก"
‎จอร์แดนอีกครั้งครับ
‎ลุยเดี่ยว หมุนตัว แล้วจากไป
‎42 แต้มสำหรับไมเคิล จอร์แดน
‎จับเวลาสิบวินาที รอรี่ สแปร์โรว์คอยสกัด
‎จอร์แดน ไปที่ห่วง ได้แต้ม
‎เขาออกไปทำสิบคะแนนสุดท้ายของเกม ‎จบลงที่ห้าสิบ
‎ไมเคิล จอร์แดนสร้างสถิติใหม่ ‎ให้เมดิสันสแควร์การ์เดน
‎เป็นผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามคืนนี้ที่ได้ห้าสิบแต้ม
‎และชิคาโกบูลส์ทำให้ดั๊ก คอลลินส์ชนะ ‎ครั้งแรกของเขา
‎เป็นดั๊ก คอลลินส์ที่ดีใจอยู่ข้างสนาม
‎ผมจำได้ว่าอยู่บนเครื่องบิน ‎บินกลับไปชิคาโก ผมบอก
‎ "เขาคนนี้ไม่เหมือนใครที่ผมเคยเจอมาก่อน"
‎ดั๊กกับผม เราเป็นแบบนี้
‎เขาออกแบบการรุก
‎เพื่อรองรับวิธีการเล่นของผม ‎และวิธีที่เขาอยากได้
‎ไม่เป็นไร ไมเคิล ไมเคิล ไม่เป็นไร
‎ผมว่าเขาชอบความอยากจะชนะของผม
‎เขาเข้าใจว่าความนับถือสูงสุด ‎ที่เราให้กับผู้เล่นที่เก่งได้
‎คือการโค้ชเขาและโค้ชเขาอย่างหนัก
‎ไมเคิลชอบที่จะ
‎ "หาอุปสรรคมาให้ผมและผมก็ยังชนะ"
‎ดั๊กพยายามจะรักษาความได้เปรียบ ‎ในการฝึกซ้อมเสมอ
‎ผมจะเริ่มจากผู้เล่นห้าคนก่อน
‎พอรู้ตัวอีกที
‎ขณะที่ผมกำลังจะชนะ เขาให้ผมไปอยู่ทีมสอง
‎มีวันหนึ่งขณะซ้อม เขาหัวเสีย ‎เขาคิดว่าผมโกงคะแนน
‎เขายัวะและเลิกซ้อมไปเลย วันรุ่งขึ้นเรากลับมา
‎พวกนั้นถาม "คุณคุยกับไมเคิลรึยัง ‎หลังจากฝึกซ้อมเมื่อวาน"
‎ผมบอก "ยังไม่มีโอกาสเลยแต่เดี๋ยวจะคุย" ‎ตอนนั้นไมเคิลมาพอดี
‎ผมยื่นมือไปจับตัวเขา จูบเขาที่แก้ม
‎บอกว่าผมรักเขา เขารักผม
‎- มานี่หน่อย จะได้จูบกันออกทีวี ‎- เอาแล้ว
‎บอกพวกเขาทีสิว่าทุกอย่างเรียบร้อย
‎โอเค เราจูบคืนดีกันแล้วนะ
‎ผมโค้ชเขาเป็นเวลาสามปี ‎จากฤดูกาล 86-87 ไปถึง 88-89
‎ตอนผมเป็นโค้ชให้เขา ‎เขาเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าของลีก
‎ชู้ตใต้แป้น
‎เขาเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าของออลสตาร์เกม
‎เขาชนะการแข่งสแลมดังก์
‎เขาเป็นผู้เล่นฝ่ายรับแห่งปี
‎จอร์แดนแย่งลูกในแดนหลัง ‎ไมเคิล จอร์แดนพาลูกไปอีกฟากสนาม
‎นั่นละคือความยิ่งใหญ่
‎รู้ไหม เขาเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุด
‎(บาสเกตบอลอาชีพ ‎บูลส์มาแรงถูกเวลา)
‎ภายใต้ดั๊ก คอลลินส์ บูลส์พัฒนาขึ้นมาก
‎แล้วทันใดนั้นก็กลายเป็น ‎คู่แข่งตัวจริงในอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์
‎ตอนนั้นดีทรอยต์เป็นทีมที่ต้องเอาชนะ ‎ในฝั่งตะวันออก
‎แต่ใครล่ะจะมาเป็นผู้ท้าชิงพวกเขา
‎ใครล่ะจะผงาดมาท้าชิงกับดีทรอยต์
‎ก็ต้องเป็นหนึ่งในสองทีม
‎บูลส์ตอนนั้นกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นชัดเจน
‎มีแกนหลักเป็นคนหนุ่มคือจอร์แดน ‎และพิปเพนและฮอเรซ แกรนต์
‎แต่คลีฟแลนด์ตอนนั้นก็เป็นทีมที่เยี่ยม
‎มีทีมดาวรุ่งสองทีมทางฝั่งตะวันออก
‎(อีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1989 ‎รอบแรก - เกมที่หนึ่ง)
‎(ชิคาโกบูลส์แข่งกับคลีฟแลนด์แควาเลียส์)
‎บูลส์เจอกับคลีฟแลนด์ในปี 89 ต้องชนะสามในห้า
‎ผู้สังเกตการณ์บาสเกตบอลส่วนใหญ่ ‎เชื่อว่าคลีฟแลนด์เก่งกว่า
‎(ไมเคิล วิลบอน ‎วอชิงตันโพสต์ - 1980-2010)
‎ไม่มีใครเลือกทีมบูลส์เลย
‎สื่อเลือกแควาเลียส์ ‎ทุกคนทั่วประเทศเลือกแควาเลียส์
‎ตอนนั้นเราเล่นทีมที่ชนะหกครั้งในดิวิชันเรา
‎พวกเขาชนะเราหกครั้ง 6-0
‎พอรู้อย่างนี้แล้ว เราก็ไม่มีอะไรจะเสีย
‎(อีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1989 ‎รอบแรก - เกมแรก)
‎บูลส์ชนะเกมแรก ‎แล้วคลีฟแลนด์ชนะเกมที่สองในคลีฟแลนด์
‎เสมอกัน 1-1 คลีฟแลนด์ได้ชัยชนะ
‎เรากลับไปชิคาโก บูลส์ชนะเกมที่สาม
‎ชิคาโกชนะ 101-94
‎เกมที่สี่ จอร์แดนได้ชู้ตลูกโทษ ‎ช่วงต่อเวลาห้านาที แต่พลาด
‎ชู้ตพลาด แควาเลียส์เริ่มมีความหวัง
‎เรากลับไปคลีฟแลนด์เพื่อแข่งเกมที่ห้า
‎(ซีบีเอส สปอร์ตส์ ‎เอ็นบีเอ - รอบตัดเชือก 1989)
‎ขอต้อนรับสู่ริชฟิลด์โคลิเซียม พบกับเกมที่ห้า
‎ชิคาโกบูลส์แข่งกับคลีฟแลนด์แควาเลียส์
‎ถึงตอนนั้น แฟรนไชส์
‎ประวัติศาสตร์ของบูลส์คือแพ้ทั้งที่นำอยู่
‎คุณแบบว่า "โอ้พระเจ้า เอาอีกแล้วเหรอ
‎พวกเขาจะแพ้หนนี้ ‎พวกเขาจะแพ้ซีรีส์ให้กับคลีฟแลนด์
‎เกมกำลังจะเริ่มและมีนักข่าวภาคสนามสองคน
‎นักข่าวจากเดอะซัน-ไทมส์ เลซี่ แบงส์
‎กับเคนท์ แมคดิลจากเดอะเฮรัลด์ และผม
‎เลซี่คิดว่าแควาเลียส์จะชนะสามเกมติด
‎เคนท์คิดว่าแควาเลียส์จะชนะเกมที่สี่ ‎ส่วนผมให้แควาเลียส์ชนะเกมที่ห้า
‎แล้วไมเคิล... เกมกำลังจะเริ่ม
‎ไมเคิลเดินไปหาเลซี่ ชี้ไปที่เขาและพูดว่า ‎ "เราดูแลคุณ"
‎เขามองหน้าเคนท์และพูดว่า "เราดูแลคุณ"
‎และมองมาที่ผม "เราดูแลคุณเองวันนี้"
‎(อีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1989 ‎รอบแรก - เกมที่ห้า)
‎(ชิคาโกบูลส์แข่งกับคลีฟแลนด์แควาเลียส์)
‎มาร์ค พรินซ์กับรอน ฮาร์เปอร์ในแดนหลัง ‎เกมดำเนินไป คลีฟแลนด์ครองบอล
‎เรากลับไปกลับมาตลอดทั้งเกม
‎จอร์แดนเจอกับฮาร์เปอร์ หมุนตัวได้สวย
‎และมันเป็นเกมที่ยากมาก
‎นี่เป็นรอบตัดเชือก
‎และเรามีทีมที่เยี่ยมสองทีม ไม่ต้องพูดอะไรมาก
‎ขับเคี่ยวกันไม่หยุด
‎นาทีท้ายๆ ของเกมกำลังเข้มข้น เหลือ 11 วินาที
‎- ตรงกลางฟลอร์ ‎- จอร์แดนได้บอล
‎และจอร์แดนกระโดดชู้ต เหลือหกวินาที
‎(ชิคาโก 99 คลีฟแลนด์ 98)
‎จอร์แดนชู้ตลงและตอนนี้มี 42 แต้มในเกมนี้
‎แควาเลียส์ขอเวลานอก
‎อีห์โลจะอินบาวด์ เขาส่งให้แนนซ์ ‎เอาบอลคืนมา
‎วิ่งไปที่ห่วง แล้วชู้ต เหลือสามวินาที
‎เหตุการณ์ที่ริชฟิลด์โคลิเซียมเป็นแบบนี้
‎หนึ่งในสองทีมนี้จะได้เข้ารอบ เป็นเกมที่ลุ้นมาก
‎บูลส์มีเวลาสามวินาทีที่จะชู้ตและชนะเกมนี้
‎ทุกคนรู้ว่าบอลจะไปทางไหน
‎พวกเขาให้เครก อีห์โลประกบผมตอนที่
‎บอกตามตรงว่าคิดผิดแล้ว
‎เพราะคนที่หยุดผมได้ดีกว่าคือรอน ฮาร์เปอร์
‎เรานำอยู่หนึ่ง
‎ผมบอก "โค้ช ผมจัดการเอ็มเจเอง ปล่อยผม"
‎(รอน ฮาร์เปอร์ ‎การ์ดทีมแควาเลียส์ - 1986-89)
‎แล้วโค้ชตอบว่า "จะให้อีห์โลประกบเอ็มเจ"
‎ผมนี่แบบ "เออ เอาเลย ตามใจ ช่างมันปะไร"
‎ป้องกัน ป้องกัน
‎เราใช้แผนให้ผมวิ่งไปหาบอล
‎แต่ผมมีเวลาแค่เลี้ยงลูกหนึ่งทีแล้วกระโดดชู้ต
‎งานนี้จะหมู่หรือจ่า
‎ผมทำทุกทางให้ได้บอล
‎ส่งลูกข้างสนามมาให้จอร์แดน
‎ไมเคิลอยู่ที่เขตโทษ ชู้ตเหนืออีห์โล เจ๋ง
‎บูลส์ชนะ พวกเขาชนะ
‎ชิคาโกเขี่ยแควาเลียส์ตกรอบ 101-100
‎ไมเคิล นายทำได้
‎- ไมเคิล นายทำได้ ‎- ใช่
‎ผมรู้สึกลบคำสบประมาทตอนเริ่มรอบตัดเชือกได้
‎สีหน้าหดหู่ที่ทุกคนมองเรา
‎แม้แต่ตอนที่ผมถามคุณในห้องล็อกเกอร์ ‎ผมถามทุกคน
‎ "ที่ชิคาโกรู้สึกยังไง ถอดใจกับเราหรือยัง"
‎คุณบอก "บางคนก็ถอดใจกับเราแล้ว"
‎ผมบอก "บอกพวกเขาให้อยู่กับบ้านไป"
‎บางคนเขียนหรือพูดว่า "บูลส์ต้องกลับบ้าน
‎ส่งพวกเขากลับบ้าน"
‎ดังนั้นตอนที่เขาชู้ตได้ ‎ "กลับบ้านไป ไอ้พวกเวร กลับไปเลย"
‎ไปให้พ้นเลย ไปที่ไหนก็ไป แต่ไปซะ
‎ใครก็ตามที่ไม่เชียร์เรา ไอ้เวร ไปลงนรกซะ
‎จอร์แดน เอาชนะตอนหมดเวลา ‎โดยกระโดดชู้ตเป็นวงกลม
‎มันระทึกมากและเป็นปกติ
‎ของสิ่งที่เราเห็นไมเคิลทำ ‎ตลอดอาชีพของเขา ช่วงนาทีสำคัญ
‎ลูกนั้นทำให้บูลส์เริ่มเติบโต
‎และเชื่อว่าบางอย่างที่พิเศษรอพวกเขาอยู่
‎ในที่สุดเราก็เอาชนะความรู้สึกเป็นไอ้ขี้แพ้ได้
‎เราเริ่มที่จะเป็นทีมที่ชนะ
‎และรู้ไหม มันไร้ขีดจำกัด
‎(เอ็นบีเอทางซีบีเอส)
‎ชายคนนี้เหินได้สูงแค่ไหน ‎ไมเคิล จอร์แดนพุ่งทะยาน
‎และชิคาโกบูลส์ทะยานไปกับเขา
‎แต่ตอนนี้ซูเปอร์แมนเจอบททดสอบสุดหิน
‎(อีสต์ไฟนอล - เกมแรก ‎ชิคาโกบูลส์แข่งกับดีทรอยต์พิสตันส์)
‎เชิญรับชมเกมแรกของ ‎อีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์แชมเปียนชิป
‎ระหว่างทีมรองอย่างชิคาโกบูลส์ ‎และทีมที่รักอย่างดีทรอยต์พิสตันส์
‎เอ็นบีเอลงทุนสร้างไมเคิล จอร์แดนเป็นดารา
‎พิสตันส์กลับ... เป็นตัวถ่วง
‎เรารู้ว่ามันสำคัญกับเอ็นบีเอแค่ไหน ‎ที่ไมเคิลต้องก้าวไปอีกขั้น
‎มาในแนวเดียวกัน แลร์รี แมจิก ตอนนี้ก็ไมเคิล
‎แล้วจู่ๆ ก็มีทีมเล็กๆ ในดีทรอยต์
‎มาทำให้เสียเรื่องซะอย่างนั้น
‎ชอบจริงๆ
‎ทีมบูลส์กับทีมพิสตันส์เกลียดกันแค่ไหนเหรอ
‎ผมเกลียดพวกเขา
‎และใช่ ยังเกลียดมาจนทุกวันนี้
‎พวกเขาทำให้เป็นเรื่องส่วนตัว ‎พวกเขาทำร้ายเราแรงๆ
‎ตอนเราเล่นกับพิสตันส์ในซีรีส์นั้น ‎มันคือการสู้กันแบบซัดกันนัว
‎แต่เราไม่เคยถอย เราสู้ตอบ
‎ทีมบูลส์ชนะเกมแรกครับ
‎เราชนะเกมแรก
‎พวกเขาชนะเกมที่สอง
‎เรากลับมาที่ชิคาโก
‎เป็นอีกเกมหนึ่งที่ไมเคิลเล่นได้สุดยอดมาก
‎จอร์แดน แย่งลูก เขายังอยู่ในเขต เตรียมชู้ต
‎เยี่ยม
‎คุณจะเห็นเขาตัวลอย ‎หมุน 360 องศาแล้วโยนลงห่วง
‎พิปเพน ส่งให้จอร์แดน อย่างนั้น
‎ร็อดแมนประกบเขาตัวต่อตัว เหลือห้าวินาที
‎จอร์แดน ชู้ตไกล เยี่ยม
‎จบแล้วครับ ชิคาโกชนะ
‎(รอบชิงอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ 1989 ‎เกมที่สาม)
‎(ดีทรอยต์พิสตันส์ 97 - ชิคาโกบูลส์ 99 ‎บูลส์นำในซีรีส์อยู่ 2-1)
‎เพลย์สุดท้ายคุณตัดสินใจยังไง
‎ก็แค่ "เอาบอลมา ไมเคิล ทุกคนหลบไป...
‎แล้วไปที่แป้นบาส"
‎จอร์แดนแทบจะครองเกม
‎ยิงลูกสองสามแต้มในช่วงท้ายได้หมด
‎แสดงความ... ‎แสดงความเป็นซูเปอร์สตาร์ของเขา
‎ชัค คุณจะแก้เกมยังไง
‎เรารู้ว่าไมเคิล จอร์แดนเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุด
‎และเราพยายามใช้มันเป็น ‎การรณรงค์ให้ทุกคนร่วมใจ
‎เราต้องทำทุกทาง ต้องใช้ร่างกาย เพื่อหยุดเขา
‎ดีทรอยต์มีแผนรับมือกับไมเคิลโดยเฉพาะ
‎(เจมส์ เวอร์ธี ‎เอ็นบีเอออลสตาร์เจ็ดสมัย)
‎ผมไม่รู้เขารอดมาได้ยังไง
‎แผนรับมือจอร์แดนอันโด่งดัง
‎กลยุทธ์ป้องกันของพิสตันส์ ‎ถูกออกแบบเพื่อรับมือจอร์แดน
‎ถูกนำมาใช้ทุกครั้งที่ไมเคิลอยู่บนพื้น
‎เขากระโดดเมื่อไหร่ เราทำอะไรไม่ได้เลย
‎แต่เวลาที่ทุกอย่างอยู่บนพื้น คุณยังสู้ได้
‎คุณต้องหยุดเขาก่อนที่เขาจะกระโดด
‎เพราะว่าเขาเหนือมนุษย์
‎ไมเคิล จอร์แดน ถูกทำฟาวล์
‎จอร์แดน จอร์แดนอีกแล้ว ถูกผลัก
‎อีกแล้ว ทำตามแผนรับมือจอร์แดน
‎(เกมที่สี่ ‎ดีทรอยต์พิสตันส์ 86 - ชิคาโกบูลส์ 80)
‎พิสตันส์จะเสมอในซีรีส์ ชนะ 2-2
‎สรุปเกมนี้ ฝ่ายรับของดีทรอยต์เก่ง
‎แผนรับมือจอร์แดนก็คือ
‎ทางปีกซ้ายขวา เราจะดันเขา
‎เราจะไม่ปล่อยเขาไปถึงเส้นขอบสนาม
‎ข้อสอง เวลาเขามาเร็ว เราจะดันเขาไปซ้าย
‎เวลาเขาย่อตัวเลี้ยงบอล เราจะยืนค้ำเขาไว้
‎นั่นคือแผนรับมือจอร์แดน ไม่ได้ซับซ้อนเลย
‎จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาไปถึงเส้นขอบสนาม
‎นั่นคือตอนที่แลมเบียร์กับมาฮอร์น ‎จะกระโดดกดเขาลงกับพื้น
‎ทันทีที่เขาเข้ามาในเขต จัดการเลย
‎ชัค เดลีบอกว่า "นี่คือแผนรับมือจอร์แดน
‎ทุกครั้งที่เขาจะไปที่แป้น เอาเขาลงมาที่พื้น
‎เขามาที่แป้นแต่ไม่ได้ดังก์
‎เราจะเล่นคุณ คุณจะอยู่ที่พื้น
‎จอร์แดนยังอยู่ที่พื้น
‎เราพยายามทำร้ายร่างกายไมเคิล
‎จอร์แดน ไม่มีช่องว่าง โดนรุม
‎คุณต้องการทำแต้มแค่ไหน
‎คุณยินดีจะบาดเจ็บเพื่อให้ได้แต้มไหม
‎พิสตันส์อยากให้จอร์แดนชดใช้ ‎ทุกครั้งที่เขาเข้าเขต
‎กรรมการตอนนั้นไม่ได้ดูว่าไมเคิลบาดเจ็บหรือไม่
‎มันไม่ใช่ "ดูให้แน่ว่าผู้เล่นปลอดภัย" ‎มันไม่ใช่...
‎มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‎จบเกมที่พาเลซ พิสตันส์ชนะบูลส์
‎(พิสตันส์นำบูลส์อยู่ 3-2 เกม ‎ชนะไปด้วยคะแนน 94-85)
‎ผมเปรียบเทียบไมเคิล จอร์แดนกับใครไม่ได้ ‎เพราะการที่เขารอดเกมนั้นมา
‎และยังคงเป็นนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ ‎มันเทียบไม่ได้เลยจริงๆ
‎ณ ตอนนั้นเรายังไม่พร้อมเจอกับดีทรอยต์พิสตันส์
‎(บิล คาร์ทไรต์ ‎เซ็นเตอร์ทีมบูลส์ - 1988-94)
‎พวกเขาเล่นแรงกว่าเรา พวกเขาก้าวร้าว
‎ดีทรอยต์รู้ว่าจะชนะเราได้ยังไง
‎ดีทรอยต์พิสตันส์ ชนะด้วยคะแนน 103-94
‎ทำให้บูลส์ตกรอบและได้เข้าไปสู่รอบชิง
‎โชคร้ายสำหรับบูลส์ที่เจอแบบนี้ซ้ำๆ
‎ "คุมไมเคิลให้ได้แล้วคุณจะชนะ"
‎ทีมเราไม่มี
‎ความมั่นใจว่าเราจะต้องเอาชนะดีทรอยต์ให้ได้
‎จบเกมแล้ว พิสตันส์ชนะได้แชมป์โลก
‎(รอบชิงเอ็นบีเอ 1989 - ดีทรอยต์พิสตันส์ ‎ชนะลอสแอนเจลิสเลเกอร์ส 4-0)
‎พวกเขาได้ถูกจารึกว่า ‎เป็นทีมรับที่เก่งที่สุดตลอดกาล
‎ในประวัติศาสตร์ของลีกนี้
‎ดูเหมือนในกีฬาทุกประเภท จะมีอยู่ทีมหนึ่งเสมอ
‎ที่คุณจะต้องเอาชนะให้ได้
‎และคุณแทบจะสร้างทีมมาเพื่อเอาชนะพวกเขา
‎และไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎สำหรับบูลส์ มันคือพิสตันส์
‎(แชมเปียนโลก ‎ดีทรอยต์พิสตันส์ - 1989)
‎(มิถุนายน 1989)
‎(กุมภาพันธ์ 1993)
‎เพื่อนของเดนนิส ร็อดแมนเป็นห่วง
‎เรื่องที่เขาหายตัวไปข้ามคืน ‎เลยโทรแจ้ง 911 ให้ออกค้นหา
‎ตำรวจพบว่าร็อดแมนอยู่ที่พาเลซ ‎เช้านี้ในออเบิร์นฮิลส์
‎ร็อดแมนเอาปืนไรเฟิลที่มีใบอนุญาตมาด้วย
‎เขาอยู่ในอารมณ์ท้อแท้สิ้นหวัง
‎เกิดอะไรขึ้น ทำไมคนถึงเป็นห่วง
‎(11 กุมภาพันธ์ 1993)
‎คุณได้คำตอบที่ถูกต้องแล้ว
‎ผมยังอยู่
‎นั่นคือเดนนิสราวๆ แปดโมงเช้านี้ ‎พยายามยืนยันกับนักข่าวว่าเขาสบายดี
‎ว่าเขายังไม่ถึงขั้นจะสติแตก
‎และว่าเขาไม่ได้ทำอะไรที่ผิดปกติ ‎อย่างน้อยก็สำหรับเขา
‎เราได้รับรายงานว่าเขานำปืนไป ‎มีปืนอยู่ในรถกระบะของเขา
‎(รอน ร็อธสไตน์ ‎หัวหน้าโค้ชพิสตันส์ - 1992-93)
‎คุณทราบเรื่องนั้นไหม ยืนยันได้หรือเปล่า
‎ผมทราบแล้ว ใช่ ผมรู้แค่นั้นแหละ
‎ผมถือปืนไว้ในมือ ผมนั่งเบาะหน้า
‎โชคดีที่ผมหลับไป และตำรวจมาจับตัวผม
‎ตอนนั้นผมเคว้งคว้าง แค่เคว้งคว้าง
‎ชีวิตผมตอนนั้น ผมคิดว่ามันทั้งเตือนสติ ‎และช่วยชีวิตผมไว้
‎เมื่อคืนอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่เราเห็นเดนนิส ร็อดแมนในชุดของพิสตันส์
‎เดนนิส ร็อดแมนเคยอยู่ทีมพิสตันส์ ‎เขาออกมาแล้ว
‎ตอนนี้เขามาอยู่กับสเปอร์ ‎แลกตัวกับฌอน เอลเลียตและเดวิด วูด
‎(ตุลาคม 1993)
‎เดนนิสไปแซนแอนโทนีโอ
‎เดโมลิชันแมนออกฉาย เขาไปเปลี่ยนสีผม
‎ผมเอง เดนนิส ร็อดแมน ผมไม่ได้จะเอาใจใคร
‎แล้วมาดอนนาก็บอกว่า "เขาน่ารัก"
‎แล้วสองคนก็เริ่มคบหากัน
‎มาดอนนาอธิบายกับเขาว่า
‎"คุณต้องสร้างตัวตนที่คุณอยากเป็นในชีวิต
‎อย่าเป็นคนที่พวกเขาบอกว่าคุณควรเป็น"
‎เขาเริ่มรู้ว่าเขาทลายขอบเขตใดๆ ก็ได้
‎และนั่นคืออิสรภาพ
‎พวกที่เขียนข่าวในหนังสือพิมพ์ ‎ไม่รู้จักเดนนิส ร็อดแมนจริงๆ
‎ไม่ได้มาคุยกับผม พวกเขาแค่ต้อง ‎เขียนเรื่องบ้าบอและโง่
‎เพื่อให้ผมดูเป็นไอ้กร๊วกคนหนึ่ง
‎ผมแค่อยากทำสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเป็นอิสระ
‎ว่าผมทำอะไรก็ได้ที่ผมอยากทำ
‎มันหมายความว่าไง เสื้อผ้า รอยสัก
‎แว่นตาดำ หมวกกำมะหยี่ แหวน... พอ
‎ทำไม
‎ผมชอบทำสิ่งที่ผมทำอยู่
‎มันทำให้ผมมีความสุข มันทำให้ผมรู้สึก ‎เหมือนผมเป็นเด็กสิบขวบ
‎ช่วยทำอะไรให้ฉันอย่างหนึ่ง ‎ก่อนจบการสัมภาษณ์ได้ไหม
‎- ถอดหมวกออก ‎- ทำไมคนชอบพูดแบบนี้กับผม
‎- ฉันอยากรู้ผมสีอะไร ‎- ไม่มีสีอะไร
‎คือผมขี้เกียจก็เลย "ช่างมัน"
‎ผมว่าจะโกนผมทิ้ง
‎ผมไม่อยากยุ่งกับเดนนิส
‎ไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขา
‎จิมมี สแต็ก ผู้ช่วยผมตอนนั้น
‎มาบอกผมว่า "คุยเรื่องร็อดแมนกัน"
‎ผมบอก "ไม่ ผมไม่อยากคุยเรื่องร็อดแมน"
‎เขาบอก "เจอร์รี ผมไปทำการบ้านมาแล้ว"
‎ผมรู้สึกว่าผมมีมุมมองที่ต่างไปเรื่องเดนนิส
‎(จิมมี สแต็ก ‎ผู้ช่วยผู้จัดการบูลส์ - 1988-2000)
‎เดนนิส ร็อดแมน ซึ่งฟาวล์แล้วหนึ่งครั้ง ‎และฟาวล์อีก ต้องออกจากการแข่ง
‎เดนนิสแผลงฤทธิ์ในแซนแอนโทนีโอ
‎แต่ผมรู้สึกว่าตัวหลักๆ ที่เรามี ‎ไมเคิลกับสกอตตี และความเป็นผู้นำ
‎เดนนิสจะเคารพคนพวกนั้นและเล่นอย่างดีด้วย
‎ถ้าเราไม่มีไมเคิลกับสกอตตี ‎และคนที่อยู่ในห้องล็อกเกอร์
‎เราก็คงไม่มีทางรับเดนนิส
‎ถ้าฟิลไม่ได้เป็นโค้ช ผมว่าเราก็คงไม่เอาเขา
‎เพราะผมรู้ว่าฟิลรับมือเขาได้
‎คุณจำครั้งแรกที่พบกับร็อดแมนได้ไหม
‎มันแย่มาก
‎ผมเดินเข้าบ้านเจอร์รี เคราส์
‎เขานั่งบนโซฟา เขาใส่หมวกเด็กสระว่ายน้ำปิดตา
‎เขาใส่ห่วงที่จมูกและปาก
‎และเขาไม่ยืนขึ้นเพื่อพบผม ‎ผมบอก "ยืนขึ้น เดนนิส"
‎ถอดหมวกออก จับมือกัน แล้วไปคุยกันข้างนอก
‎เราต้องสร้างความไว้ใจกัน ที่บ้านหลังนั้น
‎เขาถาม "เดนนิส คุณอยากเล่นให้บูลส์ไหม"
‎ผมบอก "ผมไม่สน อะไรก็ได้ ว่าไง"
‎สัปดาห์ก่อนบูลส์ประกาศดึงตัว
‎ผู้เล่นที่หลายคนมองว่า
‎เป็นดาราบาสเกตบอลที่อื้อฉาวที่สุดในเอ็นบีเอ
‎เขาคือเดนนิส ร็อดแมน หนึ่งในรีบาวเดอร์ ‎ที่เก่งสุดในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอ
‎นี่เป็นก้าวที่ฉลาดมากที่สุดของบูลส์ ‎หรือว่าโง่ที่สุดกันแน่
‎มีปฏิกิริยาที่หยาบคายต่อร็อดแมน
‎ร็อดแมนเคยเป็นเซ็นเตอร์
‎ให้ทีมที่คนเกลียดที่สุดในประวัติศาสตร์ชิคาโก
‎เราทุกคนคิด "ไม่มีทางที่พวกนั้นจะยอมรับเขา
‎ต่อให้เซ็นสัญญาก็เถอะ ‎พวกนั้นไม่ยอมรับเขาเด็ดขาด"
‎ต้องยกความดีให้กับ
‎จอร์แดนและพิปเพนที่พูดว่า ‎"นี่ เขามาช่วยให้เราชนะนะ
‎เราก็รู้ว่าเขาแกร่งแค่ไหน"
‎เดนนิสเข้ากับทีมได้เป็นไงบ้าง ‎ตอนที่เขามาถึงทีแรก
‎เข้ากันได้ดีที่สุด
‎เดนนิสเป็นผู้เล่นฝ่ายรับที่โดดเด่น
‎และสิ่งที่เดนนิสนำมาให้คือสิ่งที่เราต้องการพอดี
‎(สตีฟ เคอร์ ‎การ์ดทีมบูลส์ - 1993-98)
‎คนที่ทำให้เราได้เปรียบในแนวหน้า
‎ถ้าเขาทำหน้าที่เขา เราก็จะรักเขา
‎เล่นบาสเกตบอลให้ชนะ แค่นั้นเอง
‎นั่นคือสิ่งที่เขาทำ
‎เดนนิสเป็นหนึ่งในคนที่ฉลาดที่สุดที่ผมเคยเล่นด้วย
‎เขาเข้าใจกลยุทธ์การรับที่ต้องมีการปรับเปลี่ยน
‎เขาสามารถทำได้โดยไม่มีขีดจำกัด
‎เขาเป็นการ์ดให้ผู้เล่นหลายคนได้
‎(จั๊ด บูเคลอร์ ‎กองหน้าทีมบูลส์ - 1994-98)
‎เขาศึกษาทุกคน เขารู้จุดอ่อนจุดแข่งของผู้เล่น
‎ร็อดแมนตัดบอลฝ่ายตรงข้าม...
‎เดนนิสรับผิดชอบหน้าที่ของเขาได้ดี
‎เขาเข้าใจดีว่าทำอย่างไรถึงจะชนะ
‎เขาเป็นเหตุผลสำคัญที่เราประสบความสำเร็จ
‎(มกราคม 1998)
‎(ต้นมกราคม 1998)
‎(บูลส์เป็นผู้นำในอีสเทิร์นคอนเฟอเรนซ์ ‎ด้วยสถิติชนะ 24 แพ้ 11)
‎(แต่คำถามคือจอร์แดนจะต่อสัญญาไหม)
‎- ผมแค่ล้อคุณเล่น ‎- ผมรู้รอยสักคุณ
‎ผมรู้ วันก่อนคุณเขียนบทความถึงผมดี
‎- ผมขอบคุณ ‎- อันไหน
‎อันที่คุณบอก "เลิกกังวลว่าเขาจะทำอะไร
‎แล้วอยู่กับปัจจุบันไป ไม่ต้องเป็นห่วงถึงปีหน้า
‎ปล่อยเขา ‎เลิกถามคำถามโง่ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
‎ใช่ ผมเองก็เบื่อ
‎ผมเบื่อมาก เซ็งสุดๆ จะเลิกคุยกับพวกคุณแล้ว
‎แค่บอก "คำถามต่อไป"
‎ไม่ต้องถามแล้ว เกมเยือนต่างหาก
‎- ที่ผมจะบ้าตาย ‎- ใช่
‎คงเหนื่อยน่าดู ทุกเมืองเป็นแบบ
‎ "นี่เกมสุดท้ายของไมเคิลไหม" ‎และทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนั้น
‎มันทำให้คุณเหนื่อยบ้างไหม
‎ใช่ เริ่มเบื่อ คำถามไม่เปลี่ยน คำตอบก็เหมือนเดิม
‎จะดีไหมถ้าแฟนบูลส์ได้สนุกกับการเป็นแชมป์
‎โดยไม่ต้องห่วงว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของทีมบูลส์
‎คำถามแนวนี้สำหรับไมเคิลมาอีกแล้ว
‎คุณบอกว่าปีนี้จะเป็นปีสุดท้ายของคุณ
‎นี่เป็นการมาเบย์แอเรียครั้งสุดท้ายไหม
‎นี่ฤดูกาลสุดท้ายหรือเปล่า
‎เป็นเกมสุดท้ายของไมเคิลที่เล่นให้บูลส์ไหม
‎คืนนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่มาแอตแลนตารึเปล่า
‎- เขาควรเกษียณไหม ‎- ให้เขาตัดสินใจ
‎เราต้องถามทุกเกมว่าคุณจะเกษียณไหม
‎คุณก็จะได้คำตอบแบบเดิม
‎ถึงผมจะตอบแบบเดิม ผมก็ฝึกมานิดหน่อย
‎ผมไม่รู้ ผมไม่รู้
‎คุณไม่มีทางรู้ คุณไม่มีทางรู้
‎ตอบไม่ได้
‎นี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย เกมสุดท้าย ‎อะไรก็ตาม แต่...
‎ผมไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ผมสนใจปัจจุบัน
‎สนุกกับปัจจุบัน สนุกกับเกม
‎เมื่อไหร่ก็ตาม อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับองค์กรนี้
‎เมื่อจบฤดูกาลก็เกิดขึ้นเอง
‎อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด
‎ผมคิดว่าผู้คน โดยเฉพาะสื่อ ‎พยายามจะเฉไฉ พยายามจะเปลี่ยน
‎ไม่จี้ถามแล้วดูซิว่าผมจะเปลี่ยนคำตอบไหม
‎คำตอบของผมไม่เปลี่ยน
‎แล้วปีหน้าล่ะครับ ไมเคิล
‎พวกคุณ... ผมรักพวกคุณ พวกคุณเยี่ยม ขอตัว
‎(เฉพาะเจ้าหน้าที่)
‎โอเค ทุกคน ไปพบพี่น้องสนิฟกัน
‎นี่คือพี่น้องสนิฟครับ
‎คนแรกกัส สนิฟ, ซีที สนิฟ
‎แคลวิน สนิฟ, ทอม สนิฟ
‎- จอห์น ไมเคิล สนิฟ ‎- นั่นจอห์น ไมเคิล สนิฟ
‎- จอร์จ สนิฟ ‎- พวกนี้คือพี่น้องสนิฟ
‎พวกเขาดูแลไมเคิลคนนี้
‎พี่น้องสนิฟเป็น รปภ.ไมเคิล
‎(จอห์น ลิกมานาวสกี ‎ผู้จัดการอุปกรณ์ทีมบูลส์)
‎พี่น้องสนิฟแท้จริงแล้วบ้านักกีฬา
‎เราเคยพูดว่าทุกคนดมกระจับไมเคิล
‎คนพวกนี้เลยอยู่เฝ้าตลอด
‎เขาเป็นนายพลสนิฟ นายพลจัตวากัส สนิฟ
‎นายพลจัตวา
‎ให้ตาย
‎พวกคุณออกไปก่อน เรากำลังเถียงกันดุเดือด
‎เถียงกันดุเดือดเรื่องประธานาธิบดี ออกไปเลย
‎- สัปดาห์หน้าเขาจะบริหารประเทศ ‎- กัสจะบริหารประเทศ
‎ถ้าประธานาธิบดีมีพี่น้องสนิฟ เขาจะไม่มีปัญหานี้
‎เอาไปจ่ายค่าปรับ
‎เหรอ จ่ายค่าปรับผม ดู
‎เข้าใจที่ผมพูดรึยัง
‎คนในวงการนี้คบไม่ได้ ขอบอกไว้เลย
‎เครก เซเกอร์ให้ผมมายี่สิบเหรียญไว้จ่ายค่าปรับ
‎- เหมือนติดสินบน ผมจะฟ้อง ‎- ก็นั่นแหละ
‎เขาคงอยากสัมภาษณ์ผม หรืออะไร ‎ก็เรื่องของเขา
‎เขาแค่กล่าวทักทาย
‎ขอบคุณมากครับ
‎พวกเขารักคุณมาก
‎วงการบันเทิง...
‎เอาไป เจ้าหนู
‎โอ้แม่เจ้า ขอบคุณ
‎เซ็นให้หน่อย
‎นะคะ คุณร็อดแมน ขอบคุณมาก
‎พวกคุณชอบชิคาโกเหรอ
‎- ครับ มันสุดยอด ‎- เรารักเลย
‎- มาแนชวิลบ้างนะครับ ‎- ไม่ ไม่ไป
‎ผมเคยไปแนชวิลแล้ว ไม่ละ
‎สองเดือนก่อน สกอตตี พิปเพนบอก ‎เขาไม่มีทางเล่นให้บูลส์อีกเด็ดขาด
‎(10 มกราคม 1998)
‎แต่เขาใจอ่อน บอกว่าตั้งตารอกลับไปหาทีม
‎คำถามก็คือเขาจะกลับมาเมื่อไหร่
‎อะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจครับ
‎- เปลี่ยนใจกลับมาเล่นน่ะเหรอ ‎- ครับ
‎ผมแค่... ผมรู้ว่าบางทีสุดท้ายแล้ว
‎ผมกับทีมพยายามจะเล่นแบบแรงๆ
‎และผมคงแพ้ในสถานการณ์แบบนั้น
‎เพราะพวกเขาคงปรับผม บางที ดังนั้น...
‎ผมจะไม่ยอมให้พวกเขาได้ประโยชน์จากมัน
‎สรุปก็คือผมเต็มใจจะยอมรับการแลกตัว ‎ถ้าพวกเขาทำ
‎ผมรู้ว่าพวกเขาจะไม่ทำหรอก
‎หลังจากดู 35 เกมข้างสนาม
‎กองหน้าบูลส์ก็ได้ฤกษ์ลงสนาม ‎ที่ยูไนเต็ดเซ็นเตอร์คืนนี้
‎ส่วนเดนนิส ร็อดแมน ดูผมทรงใหม่ของเขา
‎ได้ยินว่าเป็นเลข 33 ‎อุทิศแด่การกลับมาของพิปเพน
‎ท้ายที่สุดพิปเพนได้เล่น 31 นาที
‎ทำไป 14 แต้ม ได้ 4 รีบาวด์ ‎ส่งลูกให้ทำแต้ม 5 ครั้ง
‎และบูลส์คงรู้สึกโล่งอกที่พิปเพนกลับมา
‎(โกลเดนสเตทวอริเออร์ส 82 ‎ชิคาโกบูลส์ 87 - สถิติชนะ 25 แพ้ 11)
‎ตอนสกอตตีไม่อยู่
‎เดนนิสชอบความจริงที่ไมเคิลต้องการเขา
‎นี่ เดนนิส...
‎บอกด้วยถ้าโอคลีย์มากั้นอยู่หลังฉัน
‎เขาคอยสกัดนายโดยเฉพาะ
‎นายอยากให้ฉันทิ้งลูกไปจับเขาแทนเหรอ
‎ถ้านายต้องสลับ ก็ต้องสลับ
‎ฉันหยุดฮุสตันได้ โอคต้องหัน ‎ฉันหยุดเขาได้ตอนนายรับลูก
‎ตอนเวลาใกล้หมด
‎เขาจะมากันข้างหลังและคร่อมไว้...
‎ในสถานการณ์นั้นให้สลับ
‎เขาแบบ "นี่ ไมเคิล ‎นี่นายกับฉันนะ เราเอาอยู่"
‎และพอสกอตตีกลับมา พวกเขาก็เสียร็อดแมน
‎ตอนสกอตตีกลับมา เรามีสามสหายอีกครั้ง
‎ผมกลายเป็นส่วนเกินของครอบครัว
‎ร็อดแมนตกต่ำอย่างรวดเร็ว ‎เขาดื่มเหล้า เขาปาร์ตี้
‎ไม่สนใจความเป็นจริง
‎ผู้คนไม่เข้าใจ
‎มันไม่ใช่แค่บาสเกตบอล ‎ที่เราต้องรับมือในทีมนี้
‎แต่มันเป็นความงี่เง่าของคนต่างหาก ‎ผมเล่นให้ฟรีๆ เลยก็ได้
‎แต่คุณต้องจ่ายให้ค่าความงี่เง่า ‎หลังคุณออกจากสนาม
‎คนทั่วไปกดดัน สื่อกดดัน
‎ไปให้พ้น ผมพอแล้ว
‎ผมจะไม่พูดหรอก
‎ไม่มีความเห็น อันนี้ดีไหม
‎บาสเกตบอลน่ะง่าย เป็นเกมง่ายๆ
‎แต่พอคุณออกจากกรอบ มันยาก ยากนะ
‎ผมไม่เคยต้องพิสูจน์อะไรกับใครในประเทศนี้
‎เชิญวงการบาสจูบก้นผมได้ ‎ผมไม่แคร์ว่าพวกเขาคิดยังไงกับผม
‎ทุกคนเข้าใจว่าเดวิดมีผลต่อกลุ่ม
‎และเราเข้าใจว่าเขามี...
‎ความต้องการต่างออกไปจากเราในเรื่องส่วนตัว
‎ผมจะให้คุณดูคลิปจากไมเคิล
‎ตอนสกอตตีออกไป เดนนิสเป็นพลเมืองตัวอย่าง
‎ถึงขนาดที่มันทำให้เขาเป็นบ้า
‎ดังนั้นพอสกอตตีกลับมา เดนนิสอยากจะไปพักร้อน
‎ผมไปฝึกซ้อม ฟิลเรียกผมไปคุย ‎ "เดนนิสมีเรื่องอยากบอกคุณ"
‎เวลาเดนนิสอยากบอกอะไรผม ‎ผมรู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากฟังแน่
‎มันฟังดู...
‎เดนนิสบอกว่า "ผมอยากพักร้อน"
‎ผมมองหน้าฟิล "ฟิล หมายความว่าไง พักร้อน"
‎เขาบอก "เขาต้องการไปพักร้อน ไปผ่อนคลาย"
‎ผมบอก "นี่ ฟิล ผมจะบอกอะไรให้นะ
‎ถ้ามีใครที่อยากจะไปพักร้อน ก็ผมนี่แหละ"
‎เขาบอก... เรามองหน้าเดนนิส ‎ "เดนนิส นายจะทำอไร"
‎เขาบอก "ฉันอยากจะไปเวกัส"
‎"ฟิล คุณปล่อยให้เขาไปพักร้อน ‎เราจะไม่ได้เจอเขาอีก
‎คุณปล่อยเขาไปเวกัส ‎เราจะไม่ได้เจอเขาอีกแน่นอน"
‎เขามองหน้าเดนนิส เขาบอก "เดนนิส
‎คุณไปพักร้อนแค่ 48 ชั่วโมงได้ไหม"
‎และเดนนิสตอบว่า
‎"ผมไม่มีตัวเลือกอื่น คุณให้อะไรผมก็รับ ‎48 ชั่วโมงก็ได้"
‎ "สี่สิบแปดชั่วโมง คุณมี 48 ชั่วโมง เดนนิส"
‎ผมก็มองหน้าฟิล ‎"เขาไม่กลับมาใน 48 ชั่วโมงหรอก
‎ผมไม่สนว่าคุณจะพูดอะไร เขาจบแล้ว
‎ตกลง 48 ชั่วโมง"
‎ถ้าเขาออกจากห้องนั้น ตรงไปสนามบิน
‎พวกเขาจะไม่ได้ยินหรือได้เห็นเดนนิส ‎48 ชั่วโมง
‎ผมจำได้นะ
‎ผมไปที่เวกัสว่ะ
‎เดนนิสเป็นคนแปลก ‎แต่ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้เวิร์กคือ
‎ฟิลกับไมเคิลเข้าใจ...
‎ว่าจะดึงศักยภาพเขายังไงในสนาม
‎คุณต้องให้อิสระกับเขาบ้าง
‎และพวกนั้นก็ให้อิสระเขาเยอะเลย